lodzkie.pl

5 maja premiera „Pływalni” Magdaleny Drab w reżyserii Rafała Sabary. W sztuce gościnnie występuje Edyta Jungowska.

Kiedyś nie było basenów ani mikrofalówek, ani marketów, ani tego jedzenia z pleśnią, co to niby jest eleganckie. Był za to smak, zapach i różne osoby, których teraz nie ma… Między atakami rwy kulszowej i zrzędzeniem jakaś Maria, jakaś Krystyna, jakaś Janina, jakaś Elżbieta i jakiś Andrzej w miejskim basenie uczą się pływać. Trochę tylko się boją, że zaczną się uczyć, a nie dożyją wyjazdu nad morze.

- To spektakl o starzeniu się. Takim, które dopada nas na różnych etapach życia. O chwilach, kiedy przestajemy nadążać za rzeczywistością i ją rozumieć - mówi reżyser Rafał Sabara. - Ale też o starzeniu się rozumianym wprost: kiedy nagle czujemy się niepotrzebni i niewidzialni. Przestajemy zwiększać PKB, a przed nami jeszcze szmat życia, które trzeba jakoś zorganizować.

„Pływalnia” to czwarta z cyklu „Opowieści na czas chaosu”, czyli spektakli z tegorocznego repertuaru Teatru Jaracza wybranych tak, by otwierać przestrzeń do rozmowy i dawać nadzieję.

- Chaos dociera do nas zewsząd. Nie jesteśmy w stanie rozpoznać interesów, którymi kierują się politycy, zrozumieć, dlaczego wybuchają wojny. Jedni optują za jedną teorią, inni za drugą. Czujemy zagubienie - tłumaczy Rafał Sabara. - Ustami bohaterów tej sztuki mówimy: skoncentruj się na najprostszych relacjach, może odnajdziesz w nich jakiś porządek. Może jeśli zaczniesz od centymetra, który dzieli cię od drugiego człowieka, skupisz się na tym, kto siedzi obok ciebie i co do ciebie mówi, osiągniesz jakiś stan równowagi. Będziesz po prostu wiedział, kim jesteś – nie napinał się na więcej, niż możesz ludziom zaoferować i nie oczekiwał więcej, niż ludzie mogą ci dać. Jeszcze nauczysz się pływać i pojedziesz nad to upragnione morze.

Po „Słabych” to kolejny w repertuarze Jaracza tekst Magdaleny Drab, wyreżyserowany przez Rafała Sabarę. Jak mówi reżyser, to jedna z ciekawiej piszących osób w polskim teatrze. Z jednej strony dotyka istotnych spraw i relacji, a z drugiej – potrafi to ubrać w słowa: ze smakiem, z rozmysłem i z ogromnym poczuciem humoru.

Na Scenie Kameralnej wystąpią: Dorota Kiełkowicz, Izabela Noszczyk, Boguslaw Suszka oraz gościnnie: Edyta Jungowska i Magdalena Kuta. Autorką scenografii i kostiumów jest Beata Nyczaj, muzyki Jacek Lachowicz; za choreografię odpowiada Urszula Parol, za reżyserię świateł i wideo – Aleksandra Wolan.

Nowemu spektaklowi czeka szereg wydarzeń towarzyszących. 8 maja w kawiarni Piekłostan międzypokoleniowa potańcówka, inspirowana atmosferą uzdrowisk i domów kultury – „Dancing w sanatorium”.  Za deckami stanie no.decorum, a o dobrą zabawę zadba Jakub Gałązka, znany jako be1s. 9 maja Teatr zaprosi na warsztat bycia widzialnym, widzialną „Czy mnie jeszcze widać?”. Uczestniczki i uczestnicy będą poszukiwać odwagi i motywacji do tego, aby sprawić, że starzenie się nie będzie znikaniem, a tym okresem w życiu, w którym wreszcie można zobaczyć i pokazać innym swoje prawdziwe „ja”. Na 12 maja zaplanowany jest międzypokoleniowy warsztat ruchowy z Aleksandrą Awtoniuk pod hasłem „Przepływy”.

Fot. Michał Tuliński